اينجا فرشتگان هبوط کرده را نقره داغشان ميکنند!!!

 پاداش آخرين همخوابگيي شان با شيطان اينجا نان ميدهند...

دندان نداده نان ميدهند!!! آب جيره ميبندند و هواي پاکتي ميفروشند...

اينجا نقش مرا به تو ميدهند ! تو عاشق من ميشوي و من باز بايد به

جاي تو بميرم...

 بهانه اي مياورند تا آدم شدنمان را به تعويق بياندازند!!!

اينجا خدا ميکارند و شيطان دروميکنند!!!!!!!!! وآسمان پر ستاره

جايزه ميدهند با يک حوري زميني پاداش نيک انديشيتان!!!

هنوز ميگويد :

فتبارک الله احسن الخالقين!!!!!!!

آن لحظه كه می خندی 

شاید سپاس گذارترین مخلوق خداوندی...

در آن ميعاد گاه به ضيافتم خواندي

به پايكوبي ماه تاب بر صحن سكوت صخره ها

بارش نور را زمزمه كردي ، آرام آرام ...

ياد آور شدي عهد ديرين را

سكوت اما نداي شرمندگي ام بود و تبسم پاسخ تو...

شرمندگي ام را با كدامين روي به خاك بسپارم؟

بزرگي بخششت را بر تنگناي تيرگي كدام سينه مي بخشي؟

پيشاني بر خاك مي سپارم به شكرانه ي ميلادي كه لايقش نبودم

به پاس مهلتي چند باره !...

اينك پاي عهدي ديگر نشسته ام ، پيماني كه گواه بر رفاقت من و توست تا واپسين دم، چنان كه گفتي.

توفيقم ده پايدار باشم بر آن ميثاق واپسين ، بر آن سه خواست كه اجابت گويم.

توفيقم ده كه باشم و بمانم تنها چنان كه لايق نام بندگي گردم.

راضي ام گردان به رضايت و عصيانم را ببخش چنان كه تا كنون بخشيدي.

تو را دوست دارم و مي داني ، بر تو تكيه مي كنم و توكل.

به تو مي سپارم جسمم را ، فكرم را ، روحم را... هدايتم كن بدان مسيري كه مي داني و مي خواهي.

پيشاني بر خاك مي سپارم و تو را مي بينم

پيشاني بر خاك مي سپارم و ...

.

.

.

" دوستت دارم "

هر چه را که خوب است، از تو می خواهم

چه آنها را بشناسم و چه از آنها بی خبر باشم.

خداوندا !

بهترین چیزهایی را که بنده های خوبت

از تو خواسته اند، می خواهم،

ای بخشنده ترین بخشنده ها

آرزوهایم را برآورده کن،

آرزوهایی که برای خودم و خانواده ام دارم،

برای پدر و مادر و خواهر و برادرانم و بستگانم،

خدایا !

زندگی خوب و راحتی به من عطا کن

و مرا از کسانی قرار بده که نعمت را

برایشان به آخر رسانده ای

و از آنها راضی هستی.

کسانی که زندگی خوبی به آنها بخشیده و

همیشه شاد و خوشحالشان کرده ای.

خدایا ! فراموشم نکن

 آمین

بنده من!

 آن هنگام که تو به نماز می ایستی آنچنان غافلی که گویی صدها خدا داری ومن آنچنان گوش فرا می دهم که گویی همین یک بنده را دارم

(حدیث قدسی)

ای وای بر اسیری کز یاد رفته باشد

در دام مانده صید و صیّاد رفته باشد

آه از دمی که تنها با داغ او چو لاله

در خون نشسته و او چون باد رفته باشد

از آه دردناکی سازم خبر دلت را

روزی که کوه صبرم برباد رفته باشد

آواز تیشه امشب از بیستون نیامد

گویا به خواب شیرین، فرهاد رفته باشد

شادم که از رقیبان دامن کشان گذشتی

گو مشت خاک ما هم بر باد رفته باشد

حزین لاهیجی (قرن 12)

نبری گمان که يعنی ، به خدا رسيده باشی

تو ز خود نرفته بيرون ، به کجا رسيده باشی؟

سرت ار به چرخ سايد ، نخوری فريب عزت

که همان کف غباری ، به هوا  رسيده باشی